ایالات متحده و افتتاح ژاپن ، 1853

در 8 ژوئیه 1853 ، كامودور آمریكایی متیو پری چهار کشتی خود را به داخل بندر در خلیج توكیو هدایت كرد و به دنبال برقراری مجدد برای اولین بار در بیش از 200 سال تجارت و گفتمان منظم بین ژاپن و جهان غرب بود.

Commodore Matthew Perry

اگرچه او غالباً با افتتاح ژاپن به جهان غرب اعتبار می یابد ، پری اولین غربی نبود که از جزایر بازدید کرد. بازرگانان پرتغالی ، اسپانیایی و هلندی در قرن شانزدهم و 17 درگیر تجارت منظم با ژاپن بودند. تلاش های مداوم اروپایی ها برای تبدیل ژاپنی ها به کاتولیک و تمایل آنها برای مشارکت در شیوه های تجاری ناعادلانه باعث شد ژاپن در سال 1639 بیشتر بیگانگان را اخراج کند. برای دو قرن پس از آن ، ژاپن دسترسی تجارت به کشتی های هلندی و چینی را با منشور ویژه محدود کرد.

دلایل مختلفی وجود داشت که ایالات متحده در اواسط قرن نوزدهم علاقه مند به احیای تماس بین ژاپن و غرب شد. اول ، ترکیبی از افتتاح بنادر چینی به تجارت منظم و الحاق کالیفرنیا ، ایجاد یک بندر آمریکایی در اقیانوس آرام ، اطمینان حاصل کرد که یک جریان پایدار از ترافیک دریایی بین آمریکای شمالی و آسیا وجود خواهد داشت. سپس ، به عنوان بازرگانان آمریکایی در اقیانوس آرام کشتی های قایقرانی را با کشتی های بخار جایگزین کردند ، آنها نیاز به تأمین ایستگاه های زغال سنگ داشتند ، جایی که می توانند در هنگام سفر طولانی از ایالات متحده به چین ، مقررات و سوخت را متوقف کنند. ترکیبی از موقعیت جغرافیایی سودمند و شایعات آن مبنی بر اینکه ژاپن ذخایر وسیع زغال سنگ را در اختیار دارد ، باعث افزایش درخواست ارتباط تجاری و دیپلماتیک با ژاپنی ها شد. علاوه بر این ، صنعت نهنگ آمریكا تا اواسط قرن 18 به اقیانوس آرام شمالی سوق داده بود و در صورت بروز کشتی ها و ایستگاه های تأمین قابل اعتماد به دنبال بندرهای امن ، كمك بود. در سالهای منتهی به مأموریت پری ، تعدادی از ملوانان آمریکایی خود را در سواحل ژاپنی کشتی گرفتند.

همان ترکیبی از ملاحظات اقتصادی و اعتقاد به سرنوشت آشکار که باعث گسترش ایالات متحده در سراسر قاره آمریکای شمالی شد ، بازرگانان و مبلغان آمریکایی را نیز به سمت سفر به اقیانوس آرام سوق داد. در آن زمان ، بسیاری از آمریکایی ها معتقد بودند که آنها مسئولیت ویژه ای برای نوسازی و تمدن چینی ها و ژاپنی ها دارند. در مورد ژاپن ، مبلغین احساس می کردند که مسیحیت پروتستان در جایی که کاتولیک به طور کلی رد می شود پذیرفته می شود. سایر آمریکایی ها استدلال می کردند که ، حتی اگر ژاپنی ها نسبت به آرمانهای غربی بی توجه نبودند ، آنها را مجبور به تعامل و تجارت با جهان می کردند ، یک ضرورت بود که در نهایت به نفع هر دو کشور بود.

مأموریت Commodore Perry اولین سرپرستی آمریکایی ژاپنی ها نبود. در دهه 1830 ، اسکادران خاور دور نیروی دریایی ایالات متحده چندین مأموریت از پایگاه منطقه ای خود را در گوانگژو (کانتون) ، چین ارسال کرد ، اما در هر مورد ، ژاپنی ها به آنها اجازه نمی دادند که به زمین بیایند ، و آنها فاقد اقتدار از دولت ایالات متحده بودندبرای مجبور کردن مسئلهدر سال 1851 ، رئیس جمهور میلارد فیلور یک سفر رسمی دریایی به ژاپن را مجاز به بازگشت ملوانان ژاپنی کشتی و درخواست بازگشت آمریکایی ها در ژاپن به ایالات متحده کرد. او کامودور جان آئولیک را برای انجام این کارها فرستاد ، اما قبل از اینکه آولیک گوانگژو را به ژاپن ترک کند ، از پست خود رهایی یافت و جایگزین کامودور متیو پری شد. یک افسر نیروی دریایی در طول عمر ، پری خود را در جنگ مکزیکی-آمریکایی متمایز کرده بود و در ارتقاء تبدیل نیروی دریایی ایالات متحده به قدرت بخار نقش مهمی داشت.

پری ابتدا به ریوکیوس و جزایر بونین در جنوب غربی و جنوب شرقی جزایر اصلی ژاپن قایقرانی کرد و ادعا کرد که قلمرو ایالات متحده است و خواستار این است که مردم در هر دو مکان به او کمک کنند. وی سپس شمال را به خلیج ادو (توکیو) سوار کرد و نامه ای از رئیس جمهور ایالات متحده خطاب به امپراتور ژاپن حمل کرد. ایالات متحده با پرداختن به نامه به امپراتور ، عدم آگاهی خود را در مورد دولت و جامعه ژاپن نشان داد. در آن زمان ، امپراتور ژاپن چیزی بیش از یک چهره بود و رهبری واقعی ژاپن در دست توکوگاوا شوگونات بود.

پری با یک اسکادران کوچک کشتی های نیروی دریایی ایالات متحده وارد آبهای ژاپنی شد ، زیرا او و دیگران معتقد بودند که تنها راه متقاعد کردن ژاپنی ها برای پذیرش تجارت غربی ، نمایش تمایل به استفاده از قدرت پیشرفته خود است. در همین زمان ، پری هدایای مختلفی را برای امپراتور ژاپن به همراه آورد ، از جمله یک مدل کار از یک لوکوموتیو بخار ، یک تلسکوپ ، یک تلگراف و انواع شراب و مشروبات الکلی از غرب ، که همه قصد داشتند ژاپنی ها را تحت تأثیر قرار دهندبرتری فرهنگ غربی. مأموریت وی این بود که توافق با دولت ژاپن برای حمایت از آمریکایی های کشتی گیر یا رشته ای و باز کردن یک یا چند بندر برای لوازم و سوخت گیری انجام شود. رویکرد پری به آبهای ممنوعه در اطراف توکیو با جسارت و آمادگی خود برای استفاده از زور ، مقامات ژاپنی را متقاعد کرد که این نامه را بپذیرند.

بهار بعد ، پری با یک اسکادران حتی بزرگتر بازگشت تا پاسخ ژاپن را دریافت کند. ژاپنی ها با عصبانیت با خواسته های پری موافقت کردند و دو طرف پیمان Kanagawa را در 31 مارس 1854 امضا کردند. طبق شرایط این پیمان ، ژاپن از دریانوردان رشته ای محافظت می کرد و دو بندر را برای سوخت گیری و تهیه کشتی های آمریکایی باز می کرد: Shimoda و Hakodateبشرژاپن همچنین به ایالات متحده این حق را داد كه کنسول هایی را برای زندگی در این شهرهای بندری منصوب كند ، این امتیازاتی كه قبلاً به ملل خارجی اعطا نشده بود. این پیمان یک پیمان تجاری نبود و حق تجارت با ژاپن را تضمین نمی کرد. با این وجود ، علاوه بر تأمین کشتی های پریشانی آمریکایی در آبهای ژاپن ، این بند حاوی یک بند ملت مورد علاقه است ، به طوری که تمام امتیازات آینده ژاپن به سایر قدرتهای خارجی اعطا می شود. در نتیجه ، پیمان پری افتتاحیه ای را فراهم کرد که امکان تماس و تجارت آینده آمریکا را با ژاپن فراهم می کند.

تاونسند هریس

اولین کنسول ایالات متحده که به یک بندر ژاپنی اختصاص داده شده بود ، تاونسند هریس بود. مانند بسیاری از کنسول های اولیه در آسیا ، هریس یک بازرگان نیویورک بود که با واردات چینی سر و کار داشت. وی در سال 1856 وارد شیمودا شد ، اما فاقد اسکادران نیروی دریایی بود که موقعیت چانه زنی پری را تقویت کرد ، هریس بسیار طولانی تر طول کشید تا ژاپنی ها را متقاعد کنند که پیمان گسترده تری را امضا کنند. سرانجام ، مقامات ژاپنی از اینكه چگونه انگلیسی ها از اقدامات نظامی برای وادار كردن به چین استفاده كردند ، فهمیدند و تصمیم گرفتند كه بهتر است درهای خود را با میل خود باز كنیم تا مجبور به انجام این كار شوند. ایالات متحده و ژاپن اولین پیمان تجاری واقعی خود را که گاهی اوقات پیمان هریس نامیده می شود ، در سال 1858 امضا کردند. قدرتهای اروپایی به زودی نمونه ایالات متحده را دنبال کردند و معاهدات خود را با ژاپن ترسیم کردند. ژاپن اولین مأموریت خود را در سال 1860 به غرب ارسال کرد ، هنگامی که نمایندگان ژاپنی برای تبادل پیمان تصویب شده هریس به ایالات متحده سفر کردند.

اگرچه ژاپن بنادر خود را به تجارت مدرن فقط با اکراه افتتاح کرد ، پس از آن ، از دسترسی جدید به تحولات تکنولوژیکی مدرن استفاده کرد. افتتاح ژاپن به غرب این امکان را برای مدرن سازی ارتش خود فراهم کرد و به سرعت به موقعیت قدرتمندترین قدرت آسیا در اقیانوس آرام برسد. در عین حال ، فرایندی که ایالات متحده و قدرتهای غربی ژاپن را مجبور به مقاربت تجاری مدرن کردند ، به همراه سایر عوامل داخلی ، موقعیت توکوگاوا را تا حدی که شوگان از قدرت سقوط کرد ، تضعیف کرد. امپراتور در ترمیم میجی در سال 1868 ، با تأثیرات طولانی مدت برای قانون و نوسازی ژاپن ، کنترل رسمی کشور را به دست آورد.