قفسه کتاب NCBI. خدمات کتابخانه ملی پزشکی ، انستیتوی ملی بهداشت.

Purves D ، Augustine GJ ، Fitzpatrick D ، et al. ، ویراستاران. علوم اعصابنسخه دوم. ساندرلند (MA): همکاران Sinauer ؛2001.

• با توافق با ناشر ، این کتاب توسط ویژگی جستجو قابل دسترسی است ، اما نمی توان آن را مرور کرد.

علوم اعصابنسخه دوم.

Purves D ، Augustine GJ ، Fitzpatrick D ، et al. ، ویراستاران. ساندرلند (MA): همکاران Sinauer ؛2001.

انواع حرکات چشم و عملکرد آنها

چهار نوع حرکات اساسی چشم وجود دارد: ساکادها ، حرکات پیگیری صاف ، حرکات صحافی و حرکات وستیبولو-اچولار. توابع هر نوع حرکت چشم در اینجا معرفی می شود. در بخش های بعدی ، مدار عصبی مسئول سه مورد از این نوع حرکات با جزئیات بیشتری ارائه شده است (برای بحث بیشتر در مورد مدار عصبی که در زیر حرکات وستیبولو-اوکولار اساسی قرار دارد ، به فصل های 14 و 19 مراجعه کنید).

ساکادها سریع و حرکات بالستیک چشم هستند که به طور ناگهانی نقطه تثبیت را تغییر می دهند. آنها دامنه از حرکات کوچک انجام شده در هنگام خواندن ، به عنوان مثال ، تا حرکات بسیار بزرگتر که هنگام نگاه کردن به یک اتاق انجام می شود ، دامنه است. ساکادها را می توان به طور داوطلبانه استخراج کرد ، اما هر زمان که چشم باز باشد ، حتی اگر روی یک هدف ثابت شود ، به صورت انعطاف پذیر اتفاق می افتد (به کادر A مراجعه کنید). حرکات سریع چشم که در طی یک مرحله مهم خواب رخ می دهد (به فصل 28 مراجعه کنید) نیز ساکاد هستند. دوره زمانی یک حرکت چشم ساکادی در شکل 20. 4 نشان داده شده است. پس از شروع یک هدف برای یک ساکاد (در این مثال ، محرک حرکت یک هدف از قبل ثابت شده بود) ، برای شروع حرکت چشم حدود 200 میلی ثانیه طول می کشد. در طی این تأخیر ، موقعیت هدف با توجه به فووا محاسبه می شود (یعنی چشم تا چه حد باید حرکت کند) و تفاوت بین موقعیت اولیه و مورد نظر یا "خطای حرکتی" (به فصل 19 مراجعه کنید) ،به یک فرمان حرکتی تبدیل می شود که عضلات خارج از بدن را فعال می کند تا چشم را به فاصله صحیح در جهت مناسب منتقل کند. گفته می شود که حرکات چشم ساکادیک بالستیک است زیرا سیستم تولید ساکاد نمی تواند به تغییرات بعدی در موقعیت هدف در طول حرکت چشم پاسخ دهد. اگر هدف در این مدت دوباره حرکت کند (که به ترتیب 15-100 میلی ثانیه است) ، ساکاد هدف را از دست می دهد و یک ساکاد دوم برای اصلاح خطا باید ساخته شود.

شکل 20. 4

معیارهای یک حرکت چشم ساکادیک. خط قرمز نشان دهنده موقعیت یک هدف تثبیت و خط آبی موقعیت فووا است. هنگامی که هدف به طور ناگهانی به سمت راست حرکت می کند ، قبل از شروع حرکت چشم به تاخیر در حدود 200 میلی ثانیه وجود دارد (بیشتر)

حرکات پیگیری صاف حرکات ردیابی بسیار آهسته تر از چشم ها است که برای نگه داشتن یک محرک متحرک روی فووا طراحی شده است. چنین حرکاتی تحت کنترل داوطلبانه است به این معنا که ناظر می تواند یک محرک متحرک را ردیابی کند یا خیر (شکل 20. 5).(ساکادها همچنین می توانند داوطلبانه باشند ، اما به طور ناخودآگاه نیز ساخته می شوند.) با کمال تعجب ، فقط ناظران بسیار آموزش دیده می توانند در صورت عدم وجود یک هدف متحرک ، یک حرکت پیگیری صاف را انجام دهند. بیشتر افرادی که سعی می کنند چشمان خود را به صورت صاف و بدون هدف حرکت حرکت دهند ، ساکاد درست می کنند.

شکل 20. 5

معیارهای حرکات چشم پیگیری صاف. این آثار حرکات چشم (خطوط آبی) را نشان می دهد که یک محرک را با سه سرعت مختلف (خطوط قرمز) ردیابی می کند. پس از یک ساکاد سریع برای گرفتن هدف ، حرکت چشم به سرعت می رسد که مطابقت دارد (بیشتر)

سیستم پیگیری صاف را می توان با قرار دادن یک موضوع در داخل یک سیلندر چرخان با نوارهای عمودی آزمایش کرد.(در عمل ، موضوع بیشتر در مقابل صفحه نمایش قرار می گیرد که بر روی آن یک سری میله های عمودی در حال حرکت افقی برای انجام این "آزمایش بیناییکینتیک" ارائه می شود.) چشم ها به طور خودکار از یک نوار پیروی می کنند تا اینکه به پایان گشت و گذار خود برسند. سپس یک ساکاد سریع در جهت مخالف حرکت وجود دارد ، و یک بار دیگر با پیگیری صاف یک نوار دنبال می شود. این حرکت آهسته و سریع متناوب چشم در پاسخ به چنین محرک هایی ، nystagmus optokinetic نامیده می شود. nystagmus optokinetic یک پاسخ منعکس کننده طبیعی از چشم ها در پاسخ به حرکات در مقیاس بزرگ صحنه بصری است و نباید با nystagmus پاتولوژیک که می تواند ناشی از انواع خاصی از آسیب مغزی باشد اشتباه گرفته شود (برای مثال ، آسیب به سیستم دهلیزی یا وستیبولار یاCerebellum ؛ فصل های 14 و 19 را ببینید).

حرکات Vergence Fovea هر چشم را با اهداف واقع در مسافت های مختلف از ناظر تراز می کند. بر خلاف سایر انواع حرکات چشم که در آن دو چشم در همان جهت حرکت می کنند (حرکات چشم کونژوگه) ، حرکات Vergence disconjugate (یا disjunctive) هستند. آنها همگرایی یا واگرایی از خطوط دید هر چشم را برای دیدن شیء نزدیکتر یا دورتر درگیر می کنند. همگرایی یکی از سه پاسخ بصری بازتابی است که با علاقه به یک شیء نزدیک ایجاد می شود. سایر مؤلفه های به اصطلاح در نزدیکی Reflex Triad ، اسکان لنز است که این شیء را به تمرکز می رساند و انقباض شاگردی ، که باعث افزایش عمق میدان می شود و تصویر را روی شبکیه تیز می کند (به فصل 11 مراجعه کنید).

حرکات وستیبولو-اوکولار چشم ها را نسبت به دنیای خارجی تثبیت می کند ، بنابراین حرکات سر را جبران می کند. این پاسخ های رفلکس مانع از این می شود که تصاویر بصری بر روی سطح شبکیه به عنوان موقعیت سر متفاوت باشد. با تثبیت یک شی و حرکت دادن سر از یک طرف به طرف دیگر ، می توان از عملکرد حرکات وستیبولو-اوکولار قدردانی کرد. چشم ها به طور خودکار حرکت سر را با حرکت در همان فاصله اما در جهت مخالف جبران می کنند ، بنابراین تصویر شیء را کم و بیش در همان مکان روی شبکیه نگه می دارد. سیستم وستیبولار تغییرات مختصر و گذرا در موقعیت سر را تشخیص می دهد و حرکات سریع اصلاحی را ایجاد می کند (به فصل 14 مراجعه کنید). اطلاعات حسی از کانال های نیم دایره ای چشم را راهنمایی می کند تا در جهت خلاف حرکت سر حرکت کنند. در حالی که سیستم وستیبولار به طور مؤثر برای مقابله با حرکات سریع سر عمل می کند ، اما حرکات آهسته یا چرخش مداوم سر نسبتاً غیر حساس است. به عنوان مثال ، اگر رفلکس وستیبولو-اوکولار با چرخش مداوم و بدون نشانه های بصری در مورد حرکت تصویر (یعنی با چشمان بسته یا در تاریکی) مورد آزمایش قرار گیرد ، حرکات چشم جبرانی پس از گذشت حدود 30 ثانیه چرخش متوقف می شود. با این حال ، اگر همان آزمایش با نشانه های بصری انجام شود ، حرکات چشم همچنان ادامه دارد. حرکات جبرانی چشم در این حالت به دلیل فعال شدن سیستم Smooth Pursuit است که نه به اطلاعات دهلیزی بلکه به نشانه های بصری که نشانگر حرکت میدان بصری است ، متکی است.

با توافق با ناشر ، این کتاب توسط ویژگی جستجو قابل دسترسی است ، اما نمی توان آن را مرور کرد.